waar de brede rivier zich verliest in de zeewaar een wolk in de verte het zonlicht breekten de tijd ademt traag, want de tijd die slaaptin de armen van de baai waar die ZO waaiten ik volg mijn schaduw langs een eindeloos strandtot de zon ondergaat in het binnenland - in Witsandwaar je voelt dat er niets is gemaakt om te blijvenwaar je omkijkt en ziet hoe je sporen verdwijnenwant de golven die komen en de golven die gaanen de zee die beweegt in de maat van de maanin een land waar de toekomst vecht met het verledenver van hier in onrustige stedenver van dit strand - in Witsanden ik loop door de jaren langs een eindeloos stranden ik probeer te verklaren hoe ik hier ben belandhoe sterk is het toeval, hoe sterk is het lot?ben ik wie ik zijn wou, is het dit wat ik zocht?en ik praat met de zee en ik praat met de dodenen ik mis soms een god om in te gelovenzoals toen ik klein was vlak voor het slapenwist dat er iemand over mij waaktenu sta ik hier 's nachts, kijk naar de sterrenweet niet goed meer wat ik moet zeggen'k voel me soms moe, 'k voel me soms leeghoe langer ik leef hoe minder ik weethoe minder ik denk in goed en in kwaadin waarheid en leugen, in liefde en haatgeef mij maar de wolken, geef mij maar de luchtik kan er uren naar kijken, misschien is dat het gelukmisschien ligt daar het gelukwaar de brede rivier zich verliest in de zeewaar een wolk in de verte het zonlicht breekten de tijd ademt traag want de tijd die slaaptin de armen van de baai... waar die ZO.... waait
